Blog

Budowanie pozytywnej samooceny – jak pomóc dziecku?

Budowanie pozytywnej samooceny – jak pomóc dziecku?

W naszej polskiej kulturze pesymizm i brak wiary w siebie jest już chyba zakorzeniony. Warto jednak dbać o budowanie pozytywnej samooceny, bo pomoże nam to w życiu i w rozwoju osobistym. Tego też, chcemy dla naszych przedszkolaków. Powinniśmy je wspierać w podnoszeniu ich poczucia własnej wartości już od najmłodszych lat.

Jak to zrobić?

Bardzo ważne jest wsparcie dziecka na wielu płaszczyznach – zarówno w domu, jak i w grupie przedszkolnej. Powinniśmy pamiętać o chwaleniu malucha za zachowanie, które wywołuje naszą aprobatę. Aby pochwały przyniosły oczekiwany efekt i pomagały dziecku w budowaniu poczucia własnej wartości, powinny być właściwie skonstruowane. Zamiast „syneczku dziękuję, że jesteś taki grzeczny”, powiedzmy „synku, jak pięknie posprzątałeś swoje zabawki”. Dzięki temu, dziecko będzie wiedziało, jakie konkretnie zachowanie jest pożądane.

Podczas codziennych zajęć w przedszkolu, uczymy dzieci takich zachowań. Dzięki temu otrzymują one prawidłowe wzorce. Ważne jest, aby również w domu te wzorce były podtrzymywane – utrwali to je i wzmocni. Pamiętajmy jednak, że z pochwałami nie należy przesadzać – dzieci mają skłonności do nadinterpretacji, a to może wywołać skutek odwrotny od zamierzonego. Co to oznacza? Dziecko zamiast wzmocnić swoje poczucie własnej wartości, poczuje się pod presją spełnienia oczekiwań rodziców i otoczenia, a to z kolei może prowadzić do lęków społecznych. A nie takie jest nasze zamierzenie.

Maluchom należy wyznaczać jasne granice – pokazywać, jakie zachowanie jest godne naśladowania, a jakiego powinny unikać. Jednocześnie należy robić to tak, aby dziecko nie straciło chęci odkrywania i poznawania świata. Wychowanie jest trudną drogą, ale naszą rolą jest wspieranie dziecka w jego rozwoju i budowaniu pozytywnej samooceny, tak aby nie bało się sięgać po nowe, nieznane doznania i uczyć się kolejnych rzeczy.

Jako rodzice i wychowawcy, powinniśmy dążyć, do kształtowania dziecka na wartościowego, samodzielnego człowieka. Tak się stanie, jeśli maluch będzie sam siebie oceniał pozytywnie. Przedszkolak, który zna poczucie własnej wartości, będzie bardziej otwarty i śmiały, a to pozwoli mu więcej osiągnąć w życiu i nie poddać się przeciwnościom losu. Świadome wychowanie, to najcenniejszy skarb jaki możemy dać maluchowi, bo będzie rzutował na całym jego dorosłym życiu – dbajmy więc o jego samoocenę – zarówno w domu jak i w przedszkolu.

Czytaj więcej

Jak wyznaczać dziecku granice?

Prawdą jest, że dziecku trzeba wyznaczać granice. Jest to istotna kwestia wychowania. Najtrudniejszym aspektem dla rodzica jest jednak bycie asertywnym i konsekwentnym, zwłaszcza, gdy ich własne granice w przeszłości były zaburzone lub nie było ich wcale.

To od nas – rodziców zależy, czy, i jakie granice postawimy własnemu dziecku. Z wielu względów psychologicznych granice te mogą różnić się w zależności od osoby – nie ma w tym nic dziwnego. W dużym stopniu podyktowane są one naszymi najmłodszymi latami, w których to obserwowaliśmy i ‘’przywłaszczaliśmy’’ sobie zwyczaje rodziców. Umiejętność stawiania granic (lub jej brak) zależy zatem przede wszystkim od własnych doświadczeń, warunków, w których się wychowywaliśmy oraz naszych umiejętności komunikacyjnych z innymi ludźmi.

Jeżeli my sami wychowywaliśmy się domu, w którym panują jasno określone zasady – wówczas nie powinniśmy mieć kłopotu z wyznaczeniem ich swojemu dziecku. Nie w każdej rodzinie jednak wygląda to tak samo, a okazuje się, że granice, które nam stawiano, lub które stawiamy sami są zaburzone.

Faktem jest jednak, że brak granic oznacza niestabilność w relacji – zarówno na poziomie rodzica jak i dziecka. Skutkuje to problemem w nawiązywaniu kontaktów, w domu, w szkole, a potem w pracy. Stajemy się albo ‘’ofiarą’’, albo ‘’katem’’, w relacjach czujemy się zagrożeni i niepewni.

Przez to stajemy się ludźmi słabymi, żyjącymi w swoistej bańce, zamknięci na perspektywy i świat. Ta bańka zamiast ustalonych granic skutecznie oddziela nas od ludzi i świata, sprawiając, że stajemy się samotni i nieszczęśliwi.

Jak budować świadome, ale stanowcze granice w relacji ze swoim dzieckiem?

Pamiętajcie – najważniejsza jest rozmowa, a nie nakazy czy zakazy. Granice i zasady ustalajcie wspólnie, aby dla obu stron były one zrozumiałe i jasne. Utrwalaj je przykładami i tłumaczeniami, aby mieć pewność, że dziecko słucha i rozumie.

Kolejną kwestią jest sposób, w jaki mówisz do dziecka. Ważne jest, abyś mówił do niego osobiście, a nie ogólnie. Na przykład: ‘’Nie chcę, abyś wychylał się przez okno, bo boję się, że mógłbyś zrobić sobie krzywdę’’, brzmi dla dziecka zupełnie inaczej niż ‘’Nie wychylaj się przez okno, bo tak nie można’’. Dziecko wie i rozumie, że jest dla Ciebie ważne i że troszczysz się o jego dobro.

I po trzecie – pamiętaj, że dziecko nie jest robotem, a indywidualną istotą, która ma własne myślenie i emocje. Odnoś się do niego z szacunkiem, słuchaj jego potrzeb i szukaj wspólnych rozwiązań. Pamiętaj także o byciu konsekwentnym – nie stawiaj granic z dnia na dzień dziwiąc się, że dziecko się nie słucha. Porozumienie i wzajemny szacunek przede wszystkim.

Czytaj więcej